Allah’ım, senin rızan için oruç tuttum. Sana inandım, sana sığındım. Senin rızkınla orucumu açtım. Hamdolsun verdiğin nimetlere, sağlık ve afiyete. Ey bağışlaması bol Rabbim, beni, ailemi, devletimi, milletimi ve bütün inananları koru. rahmetini, yardımını esirgeme ülkemizden.”

Tarih: 17.02.1989 / Cuma

Saat: 07.20

Mekan: Şişli Etfal Hastanesi

Yağmurlu bir kış günü. İstanbul’un o sevimsiz ayazının ve yağmur damlacıklarının yüze vurduğu ve kaç kat giyersen giy üşümekten kurtulamadığın o günlerden sadece bir tanesi.

Herhangi birgün.

Sadece bu tarihi unutmayacak iki tarz insan var.

Doğanlar ve ölenler.

Ben ne…

Panik,

Anlarında,

Nükseder.

15–16 yaşlarındayım. Anneannemlerin yazlıktayız. Büyük Çekmece’deyiz. Yazın en sıcak günleri, sabah çeşitli çiçek kokularıyla yatağınızdan kalktığınız an da, kendinizi -giriş kattaydık- balkona attığınızda sıcak ve nem öyle bir yüzünüze vururdu ki bir anda boğazınıza bir el sıkar sanırdınız. Öyle sıcak olurdu.

Sanki Tanrı, gökyüzündeki klimasını 45 dereceye…

>*Resim için, Yasemin Güler’e teşekkür ederim.

İnsanın ayakları bazen üşür. Dolayısıyla ayak parmakları da üşür. Ama serçe ayak parmağımızın bu duyguyu tattığı anlar nadirdir, ve eğer bu duyguyu bir kere tattı mı, artık tırnaktan tepeye bütün vücudunuz üşümeye mahkum olmuştur. Kalbinize kadar buz tutmuş olursunuz. Ondan serçe ayak parmağımız çok…

Emilio Santos ölmemeliydi

Her yazar gibi, yarı deli.🪓 | Çağdaş Türkili

Get the Medium app

A button that says 'Download on the App Store', and if clicked it will lead you to the iOS App store
A button that says 'Get it on, Google Play', and if clicked it will lead you to the Google Play store